Waarom een lieve stiefouder niet altijd aardig is

Hou jij van je stiefkinderen alsof het je eigen kinderen zijn?
november 30, 2017
Wat we eeuwenlang verkeerd begrepen over Sneeuwwitje
december 14, 2017

Waarom een lieve stiefouder niet altijd aardig is

Waarom een lieve stiefouder niet altijd aardig is

Gisteren was de Zembla uitzending ‘Stiefkind van de rekening’. Een van de deelnemers, stiefmoeder en moeder Corine, vertelde iets waarvan ik meteen wist: hierover gaan mensen keihard oordelen.

Corine vertelt dat ze even gedacht heeft dat ze het als gezin niet zouden redden. Haar partner houdt van feestjes en uitgaan en zij blijft liever thuis. Van haar werd verwacht dat ze op zijn kinderen paste als hij weg was. Na verloop van tijd dacht ze: “Maar ik ben niet de verkapte oppas!” Ze zegt: “Dus daar hebben we afspraken over gemaakt. We overleggen het. En is het voor mij niet oké, om wat voor reden dan ook, dan moet hij maar thuis blijven voor zijn jongens. En als hij toch wil gaan, dan regelt hij maar oppas. Ook al ben ik thuis. Dat is een paar keer voorgekomen.”

Toen ik dit zag, dacht ik: hierover gaan mensen keihard oordelen. Terwijl ik ervan overtuigd ben dat ze hiermee haar relatie gered heeft. Ze heeft namelijk iets heel essentieels gedaan. Ze kiest ervoor om alleen dingen te doen uit liefde, en niet uit een gevoel van plicht, gewoonte, angst of schaamte.

Als je iets doet omdat je het leuk vindt, omdat je het graag doet voor een ander, omdat je graag bijdraagt, dan staat geven gelijk aan krijgen. Het geeft je energie, het maakt je blij, het verbindt. Terwijl, als je iets doet vanuit de gedachten dat het nou eenmaal erbij hoort, dat je niet moet zeuren omdat je hiervoor gekozen hebt, dat je het niet kan maken om zoiets te zeggen, dat je het maar niet zegt uit angst voor ruzie of afkeuring, dan ontstaat er wrok. Haar partner of zijn kinderen moeten hiervoor betalen. Ze gaat ze als een last ervaren. De gevolgen voor de sfeer en de liefde laten zich raden. Ik was oprecht trots op deze vrouw, dat ze dit op televisie durft te zeggen. Een inspirerend voorbeeld voor andere stiefouders wat mij betreft!

Een boek waarin dit principe uitgebreid aan bod komt is Stop met aardig zijn, van Thomas D’ Ansembourg. Op de achterflap lezen we: Waarom doen we ons anders voor dan we zijn? Waarom proberen we toch zo aan de verwachtingen van anderen te voldoen? Waarom blijven we altijd aardig en vriendelijk, ten koste van onszelf? Volgens de auteur word je hier ongelukkig van. En ik ben het daarmee roerend eens.

We worden allemaal opgevoed om te handelen op basis van uitwendige criteria: gewoontes, tradities, opgelegde of veronderstelde plichten en vrees voor de blik van de ander. Als gevolg daarvan verloochenen we onze eigen behoeften, om anderen te plezieren en ‘om aardig te zijn’. Maar als we te lang ‘aardig zijn’, raken we uitgeput, depressief, gefrustreerd of gaan we eisen stellen en dingen aan anderen opleggen. Laat dit nou precies de reden zijn dat heel veel stiefouders half overspannen bij mij aankloppen.

Daarom voel ik me blij als ik op televisie een voorbeeld zie van een stiefmoeder die gaat staan voor wat zij nodig heeft, ook al is wat ze zegt op het eerste gezicht sociaal onwenselijk. Door te zeggen wat zij nodig heeft, zorgt zij ervoor dat zij zich prettig voelt in haar gezin, dat ze het goed volhoudt, dat ze haar stiefkinderen niet als een last gaat ervaren. Door niet alleen maar aardig te zijn, is zij een betere stiefmoeder.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *