Introverts en extraverts in één gezin: gaat dat goed?

Vijf sleutels tot een gelukkig stiefgezin
november 16, 2017

Introverts en extraverts in één gezin: gaat dat goed?

Ik ben een extravert persoon. Ik houd van mensen om me heen, gesprekken voeren, ben een echte doener. Kijkend naar de definitie van extraverts dan herken ik me daarin volledig: Bij een extraverte instelling is de energie naar buiten gericht, op mensen, activiteiten en dingen. Extraverte mensen krijgen, door hun oriëntatie op de buitenwereld, energie uit interactie met anderen. Zij vinden het fijner om met andere mensen samen te zijn dan om alleen te zijn. Bron: http://nl.wikipedia.org/wiki/Introvert_en_extravert

Mijn man is een introvert. Hij is rustig, houdt van één op één gesprekken en hij laadt op door alleen te zijn. Kijkend naar de definitie van introverts, dan herken ik hem daarin helemaal: Bij een introverte instelling is de energie naar binnen gericht, op de eigen gedachten en gevoelens. Introverte mensen halen energie uit zichzelf door zich te richten op de innerlijke beleving en overweging. Door reflectie op ideeën die ze hebben of aangereikt krijgen, te doordenken krijgen ze innerlijke energie. Introverte mensen zijn liever alleen dan in een groep. Bron: http://nl.wikipedia.org/wiki/Introvert_en_extravert

Toen wij net samenwoonden, gaf dit weleens problemen. Wilde ik kletsen en samen iets doen, wilde hij liever even alleen op de bank zitten een filmpje kijken. Hoe vaak heb ik toen wel niet gedacht dat hij boos was of dat ik iets verkeerd had gedaan. Inmiddels hebben we een manier gevonden om hiermee om te gaan: we geven beide onze behoefte aan en zoeken een oplossing die fijn is voor ons allebei. Meestal komt dat neer op eerst allebei even iets alleen doen en daarna iets samen doen of kletsen.

Mijn stiefzoon is ook een introvert. Hij kan uren alleen zijn en filmpjes kijken of er alleen op uit trekken om te vissen (hengelsport is een typische hobby voor introverts). Ik, de extravert, maakte ik me zorgen om hem. Ik dacht: als hij zich zo terugtrekt, dan is hij vast heel ongelukkig. Want: als ik me zo zou gedragen als hij, dan gaat het immers niet goed met mij. Dus probeerde ik hem uit zijn droomwereld te trekken: “Zullen we dit doen….” “Ga je mee dat doen….” “Wat vind je van dit….” “Hoe is dat gegaan……” Het gevolg: hij werd helemaal ongemakkelijk en trok zich alleen maar meer terug.

Totdat mijn man op een gegeven moment opmerkte: “Mijn zoon is een introvert, net als ik. Hij voelt zich helemaal senang als hij alleen is”. Wat een eyeopener! Ik hoef hem dus helemaal niet uit zijn eigen wereldje te halen. Sindsdien probeer ik helemaal geen druk meer op hem te leggen. Als hij bij ons komt, zeg ik: “Fijn dat je er weer bent”. Als hij iets wil vertellen dan komt hij vanzelf wel, is de gedachte. En inderdaad! Hij is nog steeds geen prater, maar af en toe komt er ineens een verhaal. En daar geniet ik dan met volle teugen van.

In alle gezinnen komen introverts en extraverts voor, ook in samengestelde gezinnen. Ik had mijn man nodig om mijn stiefzoon te kunnen begrijpen, omdat ik zelf zo anders in elkaar zit. Sinds ik het verschil tussen introverts en extraverts beter begrijp, snap ik ieders gedrag (inclusief dat van mijzelf) veel beter. En wat een rust geeft dat!

Terugkomend op de vraag: introverts en extraverts in één gezin: gaat dat goed? Dat denk ik wel, maar de volgende 5 tips kunnen het wel makkelijker maken:

  1. Probeer van de introvert geen extravert te maken. En andersom ook niet natuurlijk.
  2. Observeer en accepteer de verschillen.
  3. Geef aan wat je nodig hebt en vraag wat de ander nodig heeft.
  4. Overleg en onderhandel tot je een oplossing hebt die fijn is voor iedereen.
  5. Tot slot: vier de verschillen en leer van elkaar!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *