Brief aan iedereen die een stiefouder kent

Hoe NIVEA vrede brengt in je stiefgezin
september 13, 2018
Stiefouder, jij doet niets verkeerd
oktober 11, 2018

Brief aan iedereen die een stiefouder kent

Brief aan iedereen die een stiefouder kent

Heb je al eens de open brief ‘Aan alle gescheiden ouders’ van Villa Pinedo gezien? In de brief vertellen kinderen van gescheiden ouders wat ze denken en voelen en wat hen helpt in hun situatie. Deze brief inspireerde mij om een brief te schrijven aan iedereen die een stiefouder kent.

Hoe waardevol is het dat kinderen met gescheiden ouders gewoon deze brief aan hun ouders kunnen geven, zonder daarbij zelf naar de woorden te hoeven zoeken? En wat een erkenning spreekt er uit de brief: het feit dat er zo’n brief is, betekent dat heel veel kinderen dezelfde gevoelens en behoeften hebben. Last but not least: wat een cadeau geven ze aan hun ouders, door via deze brief precies aan te geven hoe de ouders hen kunnen helpen!

De open brief van Villa Pinedo inspireerde mij om een open brief te schrijven aan iedereen die een stiefouder kent. Ik besef me goed dat stiefouders volwassen zijn en we mogen verwachten dat ze zelf wel kunnen zeggen wat ze voelen en denken, in tegenstelling tot (jonge) kinderen van gescheiden ouders. Ik wil met deze brief dan ook zeker geen afbreuk doen aan de waardevolle brief van Villa Pinedo.

Mijn doel van deze brief is om iedereen die een stiefouder kent een inkijkje te geven in wat veel stiefouders denken en voelen en handvatten bieden om de stiefouder constructief te steunen. Want ook al zijn we volwassenen, we vinden het soms nog knap lastig om eerlijk te zeggen hoe we ons voelen en helder te verwoorden wat we nodig hebben.

Brief aan iedereen die een stiefouder kent

Beste lezer,

Wist je dat zestig procent van de samengestelde gezinnen binnen vijf jaar weer uit elkaar valt? Dat geeft aan hoe groot de uitdagingen zijn voor partners met kinderen uit een vorige relatie. Wij, stiefouders, kozen voor een partner die al kinderen had uit een vorige relatie. Wij konden toen echter totaal niet weten waar we aan begonnen. Pas nu we stiefouder zijn, weten we hoe het is om stiefouder te zijn.

Met deze brief willen we je laten weten hoe wij ons voelen en wat we nodig hebben om onze rol als stiefouder zo goed mogelijk te kunnen vervullen.

Wist je dat wij onze stinkende best doen om van ons gezin een harmonieuze liefdevolle plek te maken voor onze kinderen en stiefkinderen? Dat we bereid zijn om onszelf aan te passen om dat te bereiken? Wist je dat we ons inspannen om onze partner de best mogelijke ouder te laten zijn voor de kinderen en daarbij zelf een stapje achteruit doen als het moet? En dat we voor onze rol nauwelijks begrip en waardering ontvangen? 

Wist je dat het opbouwen van een band met onze stiefkinderen heel hoog op onze prioriteitenlijst staat? Maar dat dat soms lastig is in de paar dagen per maand dat we onze stiefkinderen zien? Dat het ons soms onmogelijk wordt gemaakt door een kwaadsprekende ex-partner of loyaliteitsconflicten bij de kinderen? Dat we ons schuldig voelen als we niet van onze stiefkinderen houden alsof het onze eigen kinderen zijn? Dat als we boos of geirriteerd zijn, we ons inhouden en dit zo min mogelijk laten blijken, uit angst om de band met onze stiefkinderen te schaden? Dat onze stiefkinderen ons soms negeren omdat ze zo gericht zijn op hun biologische ouder? Dat onze stiefkinderen soms hechtingsproblemen of andere gedragsproblemen hebben waardoor het opbouwen van een warme band best lastig is? Wist je dat we dolgelukkig worden van ieder klein gebaar van onze stiefkinderen, al was het maar een tekening of een knipoog?

Wist je dat we soms best onzeker kunnen worden van het contact tussen onze partner en diens ex-partner? Wist je dat de ex-partner soms een grotere invloed op ons leven heeft dan we zouden willen?

Wist je dat wij ons afvragen wat nou precies onze rol en onze plek in het gezin is? Dat we weten dat we geen ouderlijk gezag hebben, maar wel in opvoedsituaties terecht komen, waardoor we niet weten wat we wel of niet mogen zeggen? Dat we, voordat we iets zeggen tegen onze stiefkinderen, eerst duizend gedachten hebben of dat wel kan of mag? Wist je dat we ons geregeld minder op ons gemak voelen in ons eigen huis zodra onze stiefkinderen er zijn? Wist je dat we ons weleens een buitenstaander voelen in ons eigen gezin, vanwege het missen van een bloedband met onze stiefkinderen? Wist je dat, voor sommigen onder ons, onze stiefkinderen nog steeds als vreemden aanvoelen, ook al maken we al jaren deel uit van hetzelfde samengestelde gezin?

Natuurlijk is niet alles van wat hierboven beschreven staat van toepassing voor alle stiefouders. Toch hopen we dat dit je een inkijkje geeft in de gevoelens en gedachten die wij als stiefouders kunnen hebben.

Dus, mogen we je een paar dingen vragen?

  • Behandel ons alsjeblieft niet als een kerngezin of als biologische ouder van onze stiefkinderen. Want dat zijn we niet.
  • Respecteer het als we ons even terugtrekken of opvoedtaken overlaten aan de biologische ouders.
  • Zeg nooit dat we wisten waar we aan begonnen, dat we hier zelf voor gekozen hebben of dat we niet moeten zeuren.
  • Als we ons verhaal of onze worstelingen met je delen, wil je dan alsjeblieft gewoon luisteren? En je inleven in onze gevoelens en verlangens?
  • Wil je alsjeblieft alleen tips of advies geven als we erom vragen?
  • Wil je eens een boek of een artikel lezen over stiefouderschap, zodat je leest hoe het voor ons is?
  • Wil je ons alsjeblieft af en toe een hart onder de riem steken door te zeggen dat je ziet wat we allemaal doen voor ons gezin?

Kiezen voor een partner met kinderen uit een vorige relatie, is niet altijd de makkelijkste weg. Maar onze liefde voor onze partner beweegt ons ertoe om toch die weg te kiezen. Tijdens onze route naar een harmonieus en warm samengesteld gezin, verlangen wij naar begrip en steun. De ingrediënten daarvoor heb je net gekregen.

Dank je wel.

 

Herken jij jezelf in deze brief? Stuur ‘m gerust door naar de personen van wie je graag begrip en steun zou willen ontvangen. Download hier de pdf van de brief.

Mis je nog iets in de brief? Laat het mij weten! Mogelijk pas ik ‘m dan aan.

Ik hoop dat deze brief bijdraagt aan begrip en steun voor iedere stiefouder die daarnaar verlangt.

6 Comments

  1. Anne-Marije schreef:

    Bedankt voor deze mooie brief!
    Dit is iets waar wij/ ik dagelijks mee worstelen op het moment.
    Deze brief ga ik delen en doorsturen.

  2. P schreef:

    Wat een brief vol waarheden, zo herkenbaar ook! Heb hier zo dikwijls mee geworsteld en zeer weinig begrip gekregen, nog steeds eigenlijk! Deze brief is goud waard voor ons stiefouders!

  3. Rolf schreef:

    Hele mooie brief, enkel zie ik hier jammer genoeg dingen in staan waar ik als ex plusouder verkeerd in begrepen ben geweest 😟

  4. Evert Kruijt schreef:

    Als stiefvader is het voor mij altijd een doorn in het oog geweest geen ouderlijke macht over het kind te hebben. Je hebt geen rechten, maar vervult alle plichten. Toen ik in deze relatie ben gestapt, wist ik dat ik een monsterverbond sloot, omdat ik zowel van moeder als kind hou. Dit is des te meer een reden om mijn huwelijk goed en gezond te houden, omdat ik het mijn (stief)zoon niet aan kan doen weer een pappa te verliezen.
    Wij wonen 24- 7 bij elkaar. De biologische vader blijkt geen interesse te hebben voor zijn zoon, en kan het niet eens opbrengen om eens in de twee maanden een weekend met hem door te brengen. In de rechtszaal grote woorden, maar daar blijft het bij.
    Ik ben blij dat deze situatie nu stabiel is. Voor die tijd was het voor mijn zoon steeds weer afscheid nemen, steeds weer een rouwproces door gaan. Hulpverleners zijn blind voor dit argument, maar dit is, mijns inziens, de reden van het ontstaan van bindingsangst bij kinderen van gescheiden ouders. Dit levert voor mij als stiefouder ook de frustratie op door het onbegrip van hulpverleners. Onbegrip voor situaties die ik constateer, psychologische afgronden waar het kind door heen moet. Maar hij moet contact blijven houden met de biologische ouder, omdat een (voor mij) achterhaald onderzoek ooit eens aangegeven heeft dat het goed is voor een kind, dit contact te behouden.
    Ik aarzel niet in het geven van liefde aan mijn stiefzoon. Ik weet dat ik te maken krijg met nukken, waar en ‘normale’ vader geen doen mee heeft. Maar daarom zijn we pluspappa. En die plus staat niet zozeer voor het feit dat een kind er een vader bij krijgt, maar dat ik als vader twee keer zo hard mijn best zal moeten doen. En dat kunnen alleen pluspappa’s die net zo veel van hun stiefkind houden, als van hun eigen kinderen.
    De liefde tot en van de partner is hierin net zo cruciaal. Ik wordt door mijn partner meegenomen in alle besluitvormingsprocessen, en mijn stem weegt zwaarder dan die van de biologische vader. Deze is bij ons gelukkig zo goed als van het toneel verdwenen. Dat is een goede ontwikkeling, die ik alle gescheiden ouders toe zou willen wensen. Want je bent niet voor niets van je ex gescheiden, en over het algemeen gaat dit niet zonder slag of stoot. Steeds weer met die ex in contact treden voor zogenaamde overlegsituaties, die nooit constructief zijn, en steeds weer in verwijten over en weer eindigen, zorgt er voor dat er nooit een begin gemaakt kan worden met het verwerkingsproces, rouwproces van de echtscheiding zodat je je nieuwe leven maar moeilijk op kan pakken.
    In mijn optiek ben ik de spil in een kerngezin, en ik groei wanneer ik aangesproken wordt als de vader van mijn stiefzoon. Terugtrekken uit de opvoedsituatie kan ik niet, omdat de biologische vader dit gedaan heeft. Ik ben dus de enige (opvoed)vader waarop het kind terug kan vallen, en tot nu toe vervul ik deze rol met glans.
    Het zou mooi zijn dat er meer gekeken zou worden naar de verwoestende rol die een niet willende ex partner vervult in het psychologische relatie tussen ex partner en kind. Want zolang de ex partner lijdt, lijdt het kind en gaat parentifiseren. Het kind wil dan voor beide ouders zorgen, wat altijd leidt tot loyaliteitsconflicten. Scheidingsprocedures zouden veel korter moeten zijn. Als één van de ouders niet wil participeren in ouderschapsplannen, opvoeding et., zet er dan gewoon na een jaar een punt achter. Hier duurt de situatie nu al vijf jaar, en zal binnenkort waarschijnlijk tot een eind komen. Dit is veel te lang. Dit is veel te schadelijk voor het kind, en de beide biologische ouders. En hier faalt mijns inziens het Nederlands rechtssysteem.
    Er staat veel goeds in de brief. Echter ook zaken waar ik anders over denk. Ik wil hier graag met andere lezers mee over gedachten wisselen, indien ze daar behoefte hebben. Misschien is het mogelijk dat er onderling contact kan voortkomen uit deze reactie.
    Vriendelijke groeten, Evert Kruijt.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *